Seksoholizm. Uzależnieni od seksu...

Seksoholizm to nie jest „duży temperament”

selkar.pl  

Jeśli już ktoś w końcu się zorientuje, że jest chory, to … No, właśnie co? Zgłosi się do lekarza internisty i ten go wyleczy? Nie bardzo... Często taka osoba myśli, że robi to, bo brak jej silnej woli. Chce się wyleczyć sama. Podobnie jak anorektyczki, które łapią się na tym, że prawie nic nie jedzą i zaczyna się im wydawać, że wystarczy jeść. Wstyd się komuś przyznać. O wiele bardziej mamy społecznie oswojone inne uzależnienia: hazard, narkotyki. Powiedzieć „byłam bulimiczką”, to przyznać się do choroby. Powiedzenie „byłam seksoholiczką” brzmi jak prowokacja.

Seksoholizm – co to jest?

Chociaż niektórzy seksuolodzy uzależnienie od seksu uważają za „wymysł naszych czasów”, to jednak osoby uzależnione od seksu żyją wśród nas. Często one same ani my – nie podejrzewamy je o chorobę. Ogólnie mówiąc – chodzi o to, że seksoholik całe życie skupia na nałogu. Nie ma dla niego rodziny, przyjaciół, pracy, obowiązków – niczego. Jest tylko nałóg. Nie ma dla niego także miłości, radości, szczęścia. Życie jest puste. Rozpadają się więzi emocjonalne.

Jeśli chodzi o konkrety – istnieje kilka wzorców uzależnienia. Można oczywiście mieć wielu partnerów, uprawiać seks z byle kim i byle gdzie, ale uzależnienie to też nałogowy kontakt z pornografią, ciągłe fantazjowanie – tak więc, nawet osoba, która nie ma kontaktu z drugim człowiekiem może być uzależniona i swój nałóg realizować.

Znani, którzy się leczyli z seksoholizmu

Temat seksoholizmu nie jest obecny w mediach, przynajmniej nie na takim poziomie, na którym osobę uzależnioną uważa się za faktycznie chorą, a nie tylko „napaloną”. Jednak czasem z jakichś wzmianek na pudelku czy innym pomponiku można się dowiedzieć, że np. David Duchovny jest po odwyku. Swego czasu, jeszcze w latach 90. leczył się Steven Tyler z Aerosmith. Ale – wbrew pozorom – znów nie jest to uzależnienie sław. Może tylko ludzie sławni, którzy mają świadomość, że mogą przełamać ciszę wokół tematu – częściej niż inni go podejmują.

Podłoże seksoholizmu

Statystyki są dość czytelne: 97% osób uzależnionych od seksu w dzieciństwie doświadczyło wykorzystywania emocjonalnego, 81% molestowania seksualnego i 72% przemocy fizycznej (P. Carnes, Od nałogu do miłości - zdjęcie powyżej). Jeśli poczytamy trochę materiałów na temat seksoholizmu, szybko przekonamy się, że uzależnienia nie omijają żadnej grupy: uzależnieni są i duchowni, i politycy, i kobiety, i mężczyźni, i stanu wolnego, i w związkach, bezdzietni i dzieciaci, starzy i młodzi. Więc szybko możemy porzucić teorię, że to „wielki seksualny apetyt” czy „za dużo seksu/brak seksu” wpycha ludzi w uzależnienie. 

Seksoholizm – to da się leczyć?

Oczywiście, że tak. Indywidualna terapia u psychologa, bądź terapia grupowa oraz okres abstynencji seksualnej pozwolą okiełznać uzależnienie. Ponieważ seksu, tak jak na przykład alkoholu, nie da się „odstawić” (przecież każdy chce się zakochać z wzajemnością oraz mieć rodzinę) po okresie abstynencji i terapii trzeba się nauczyć na nowo. Tym razem seks nie będzie już używany jako substytut szczęścia, jako narkotyk, którym da się zagłuszyć ból. Będzie w pełni emocjonalnym i fizycznym przeżyciem.

Strona SLAA - Anonimowych uzależnionych od seksu i miłości